Εκτύπωση

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

| Κατηγορία Δημοσιεύσεις

Ο νέος αναπτυξιακός νόμος, από τον οποίο προσδοκά και η Χίος να απορροφήσει κεφάλαια για την τουριστική ανάπτυξή της, ευρίσκεται σε εξέλιξη.

Παρατηρώντας την μέχρι τώρα πορεία, σε ότι έχει σχέση με τον τουρισμό στο νησί, διαπιστώνει κανείς αρκετές μεταβολές. Μένει, να εξακριβώσουμε κατά πόσο οι μέχρι σήμερα παρεμβάσεις και πολιτικές (αν υπήρξαν), διαμόρφωσαν περιβάλλον προοπτικής για την τουριστική και όχι μόνο, ανάπτυξη του τόπου.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80, με την είσοδό μας στην τότε Ε.Ο.Κ., ξεκίνησαν οι εισροές για την κατασκευή ξενοδοχειακών μονάδων, τουριστικών επιπλωμένων διαμερισμάτων κ.λπ.. Σήμερα πλέον, είναι αποδεκτό απ' όλους, ότι, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, επέτρεψαν ώστε, αυτή η αναπτυξιακή ευκαιρία να εκδηλωθεί στην Χίο υπό συνθήκες αποικιοκρατικής αντίληψης όπου, με την συνεργασία, τη συμμετοχή ή την ανοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης και δημόσιας διοίκησης, καταπατήθηκαν δημόσια κτήματα και αιγιαλός, συγκαλύφτηκαν τρανταχτές πολεοδομικές παραβάσεις, με αποτέλεσμα όσο το επιτρέπει ο εθισμός μας, να βιώνουμε την σημερινή τραγική εικόνα των κάποτε ελπιδοφόρων για την οικονομική ανάπτυξη περιοχών. Με παρόμοιο τρόπο εξελίχθηκε και η οικοδομική δραστηριότητα στις λεγόμενες τουριστικές περιοχές.

Αν κοιτάξουμε την ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Χίου, αντικρίζουμε ένα απέραντο ενοποιημένο συνονθύλευμα, πολεοδομικής αναρχίας με ανεξέλεγκτους όγκους τσιμέντου. Παράδειγμα ο Καρφάς, η Αγία Ερμιόνη, η Αγία Φωτεινή κλπ. Η δημοτική αρχή της περιοχής (διαχρονικά), αποδείχθηκε ανίκανη να αντιμετωπίσει την κατάσταση και απαράδεκτα αδρανής η σημερινή, για να σωθεί ότι, μπορεί από δω και πέρα.

Αυτή η αλλοίωση του φυσικού κάλλους, άρα της προοπτικής για τον τόπο, συνεχίζουμε να την εκλαμβάνουμε ως μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, χωρίς τίποτα να δείχνει ότι, κάτι αλλάζει για την σωτηρία και την ουσιαστική ανάδειξη άλλων περιοχών του νησιού οι οποίες, θα μπορούσαν να τραβήξουν το συρμό της σταθερής και διαρκούς (αειφόρου) ανάπτυξης.

Ο επισκέπτης μας εύκολα διαπιστώνει ότι το νησί και ιδιαίτερα η πόλη, στερείται πολεοδομικού ρυθμιστικού σχεδίου έχοντας βρει εύκολη διέξοδο την επέκταση καθ' ύψος. Βλέπει την πρώτη οικοδομική γραμμή στις γνωστές παραλίες, να έχει δημιουργήσει ένα τείχος αδιαπέραστο όχι μόνο για την πρόσβαση, αλλά και την θέα προς την θάλασσα. Βλέπει πελώριες οικοδομές να κτίζονται σε αγροτεμάχια, χωρίς εκατοστό ακάλυπτου χώρου, κλπ. Ζει την αναρχία στην οδική κυκλοφορία, βλέπει απίστευτης ομορφιάς και ιστορίας περιοχές του νησιού, να μην έχουν βρει ακόμα τον ρόλο τους. Και τι δεν βλέπει...Μόνο εμείς δεν βλέπουμε ότι, κάθε χρόνο είμαστε σε χειρότερο επίπεδο από υποδομές και στην αισθητική διαχείριση του τόπου μας.

Αν στα παραπάνω λίγο αισιόδοξα, συμπεριλάβομε την γενικότερη ασύνετη, ατομική και αυτοδιοικητική, περιβαλλοντική συμπεριφορά μας (σκουπίδια, ασέβεια στο περιβάλλον, λύματα στην θάλασσα κλπ.), αλλά και την μακαριότητα της σημερινής Νομαρχιακής Διοίκησης στη λήψη ολοκληρωμένων πρωτοβουλιών και πολιτικών για την μεταναυτιλιακή εποχή της Χίου, τότε υπάρχει φόβος ότι, τα περιθώρια για να διεκδικήσουμε με προοπτικές το κομμάτι που μας αναλογεί, δικαιωματικά, από τις ευοίωνες εξελίξεις στον τουρισμό, αλλά και στην ποιότητα της καθημερινής ζωής, ελαχιστοποιούνται.

Η νέα τουριστική περίοδος, που αρχίζει θα μας βρει, πάλι, με τα ίδια κι απαράλλακτα προβλήματα. Πότε επιτέλους θα εγκαινιασθεί η χάραξη μιας απαρέγκλιτης διαπαραταξιακής για το θέμα που θίγομε στρατηγικής. Πότε επιτέλους θα πάψομε να αρκούμαστε στο λίγο και θα διεκδικήσομε το πολύ που όντως μας αξίζει;

Σ. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ