Εκτύπωση

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ, ΓΙΝΑΜΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΩΣ ΚΡΑΤΟΣ

| Κατηγορία Δημοσιεύσεις

Διάβασα με προσοχή την παρέμβαση στον τοπικό τύπο του αγαπητού πρώην Δημάρχου κ. Αριστείδη Ζαννίκου. Οι καλές σκέψεις του μού δίνουν αφορμή για κάποιες παρατηρήσεις και ιδιαίτερα να σχολιάσω την αναφορά του ότι δεν είναι το καλύτερο με γενικεύσεις, που ισοδυναμούν με αυτομαστίγωση, να ακυρώνουμε ό,τι πέτυχε ο ελληνικός λαός μέσα από τόσες αντιξοότητες στο διάστημα των τελευταίων δεκαετιών. Συμφωνώ απόλυτα μαζί του, ο ελληνικός λαός πράγματι υπέφερε πολλά δεινά και κατάφερε με σκληρή δουλειά και με την πίκρα του ξενιτεμού, είτε του μετανάστη είτε του ναυτικού, να βελτιώσει την θέση του.
Να παραδεχθούμε, όμως, τις αντιφατικότητες της κοινωνικής συμπεριφοράς μας, όπως για παράδειγμα ότι, ως λαός επιτρέψαμε τις τελευταίες δεκαετίες να προβάλλεται και να επιδιώκεται από τους εντεταλμένους μας το ατομικό συμφέρον έναντι του συνολικού και όπως αναφέρει ο αγαπητός π. Δήμαρχος, «κατακλέβοντας το δημόσιο μέσω προμηθειών (μιζών), υπερτιμολογήσεων και φακελακιών». Μ' αυτά και με άλλα, λοιπόν, η Ελλάδα σήμερα είναι στο έλεος μεσαίων γραφειοκρατών του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και «απειλείται» (ο μη γένοιτο) με μια ακόμα εθνική συμφορά.
Έχω, όμως, και κάποια ερωτηματικά κατά πόσο, όπως αναφέρει ο κ. Ζαννίκος, η χώρα μας εντάσσεται στις τριάντα πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, λ.χ.:
Ποια ανεπτυγμένη χώρα του κόσμου και ειδικότερα της Ευρώπης επιτρέπει να κυκλοφορούν ατιμώρητοι πολιτικοί ή παραπολιτικοί, όταν οι ίδιοι έχουν δηλώσει ότι έχουν καταχραστεί δημόσιο χρήμα;
Σε ποια πολιτισμένη χώρα υφίσταται σύστημα δικαίου που παρέχει, με συντεχνιακό τρόπο χειρίστου είδους, ασυλία σε βουλευτές για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου;
Σε ποια προηγμένη χώρα μπορεί να παραμείνει και να κατέχει υψηλότατη κυβερνητική θέση πολιτικός ο οποίος εξέθεσε παγκόσμια το κύρος της χώρα του, «παραδίδοντας» ηγέτη απελευθερωτικού κινήματος;
Σε ποια τέτοια χώρα επιβραβεύεται εκλογικά πρωθυπουργός ο οποίος, με λάθη ή παραλείψεις του κομμάτια της επικράτειάς του χαρακτηρίζονται γκρίζες ζώνες;
Σε ποια χώρα πληρώνουν φόρους και κοινωνικές εισφορές μόνο οι μη έχοντες και απαλλάσσονται οι έχοντες και αυτοί που επηρεάζουν την πολιτική σκηνή (βλ. ΜΜΕ);
Σε ποια χώρα διορίζονται επικεφαλής εταιριών δημοσίου, συνήθως, αποτυχόντες πολιτικοί και παραμένουν στην θέση τους ακόμα και αν δεν ικανοποιούν κανένα στόχο, ούτε παρουσιάζουν ένα ισοσκελισμένο προϋπολογισμό;
Ποια χώρα «παίζει» συνέχεια με την εκπαίδευση των νέων και πειραματίζεται με την διδασκαλία της ιστορίας της;
Ποια χώρα επιτρέπει πελατειακές δίμηνες συμβάσεις, όταν η ανεργία των νέων αγγίζει διψήφια νούμερα;
Σε ποια χώρα κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος και χωρίς περιοριστικούς όρους πρώην Υπουργός εις βάρος του οποίου υφίστανται ισχυρές ενδείξεις για δωροληψία δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ;
Ποια χώρα που εντάσσει τον εαυτό της στις χώρες υψηλής διαφάνειας «σφυρίζει» αδιάφορα σε δικαστικές αποφάσεις ότι εταιρίες που συναλλάσσονταν με το δημόσιο έδιναν μίζες σε πολιτικούς και παράγοντες για να παίρνουν δουλειές;
Σε ποια χώρα πολιτισμένη και ανεπτυγμένη δεν τιμωρούνται οι καταπατητές δασών και δημόσιας γης (βλ. Πάρνηθα-Παρνασσό κλπ.);
Ποια ανεπτυγμένη χώρα δεν είναι σε θέση να λειτουργήσει περιβαλλοντικά αποδεκτά, έστω και μια περιοχή για την διαχείριση των απορριμμάτων αν και επιβαρύνεται κάθε ημέρα με υπέρογκα πρόστιμα;
Ποια προηγμένη χώρα με τέτοια ηλιοφάνεια και αιολικό δυναμικό αγοράζει δικαιώματα καυσαερίων ρύπων για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας;
Ο κατάλογος τέτοιων συμπεριφορών και περιπτώσεων που πληγώνουν βαθιά το φιλότιμο των σκεπτόμενων Ελλήνων είναι, δυστυχώς, ατελείωτος. Αυτές τις συμπεριφορές και αυτή τη στάση της «πολιτείας» καθημερινά αηδιασμένοι στηλιτεύουν και αδύναμοι (προς το παρόν) οι πολίτες, αυτό ονομάζουμε «αυτομαστίγωση» ή κριτική συνειδητοποίησης;
Κάποια στιγμή η δικιά μας γενεσιουργός του προβλήματος γενιά να αναλάβει τις ευθύνες της προκειμένου να ελαφρώσουμε τις επόμενες που δεν έχουν φταίξει σε τίποτε. Αισιοδοξία, ενδεχομένως, απαιτείται, δεν είναι όμως, λύση να αναζητούμε συνεχώς στηρίγματα από το «ιστορικό» παρελθόν. Το παρόν αναζητά επιτακτικά κάθαρση, είναι η μόνη προϋπόθεση που θα ενδυναμώσει το «φρόνημα» των νέων για μια χώρα δικαίου και θα κρατήσει ζωηρή τη μνήμη των μεγαλυτέρων. Η ατιμωρησία και η αδικία είναι που προκαλεί ανεξέλεγκτη αγανάκτηση και εθνική ντροπή!

Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης
Δημοτικός Σύμβουλος