Εκτύπωση

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

| Κατηγορία Δημοσιεύσεις

Ακριβώς πριν από εξήντα έξι χρόνια η Ελλάδα ακολουθώντας την μοίρα της Ευρώπης εμπλέκονταν, χωρίς, να το επιδιώκει, στην πιο σκοτεινή και ζοφερή νύκτα της γηραιάς Ηπείρου. Αν ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος είχε αφήσει πίσω του αρκετές αμφιβολίες ως προς τις ηθικές κατακτήσεις του πολιτισμένου κόσμου, ο Δεύτερος τις σκόρπισε στους τέσσερις ανέμους. Ακόμα και η βαρβαρότητα των χαρακωμάτων του 1914 -1918 έμοιαζε αστεία υπόθεση μπροστά στους εφιάλτες που Ευρωπαίοι δημιούργησαν στα 1939-1945. Η βαρβαρότητα βρέθηκε στο βαθύ εσωτερικό της πολιτισμένης ηπείρου, δεν την πολιορκούσε απ' έξω.

Ο Β΄ Π.Π. δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για την Ελλάδα. Τα σημάδια της καταστροφικής λαίλαπας που πλησίαζε γοργά, ήταν ορατά αρκετό χρόνο πριν. Είναι όμως στιγμές στην διαδρομή των λαών όπου, η συνάντηση με την ιστορία, με την δόξα, με την υπεράσπιση των ιδανικών, των αξιών, είναι αδύνατον να προσπεραστούν. Μια τέτοια ώρα ήταν και το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 1940. Ήταν το τέρμα της αγωνιώδους ουδετερότητας ενός λαού ο οποίος, απελπισμένα προσπαθούσε να κρατηθεί έξω από την πόρτα του φρενοκομείου, που για άλλη μια φορά σε διάστημα λιγότερο από μισό αιώνα ο «πολιτισμένος» κόσμος επεδίωκε ψυχοπαθολογικά να περάσει.

Από τις αρχές του καλοκαιριού του 1940, η Ιταλική πολιτική προς την Ελλάδα, προσλαμβάνει, αποκάλυπτα εχθρικό χαρακτήρα ακόμα και με στρατιωτικές προκλήσεις, όπως, η επίθεση ιταλικού βομβαρδιστικού αεροπλάνου στις 12 Ιουλίου εναντίων των ελληνικών πολεμικών Ώρίων και Ύδρας και στις 26 εναντίων της πόλης της Ναυπάκτου. Στις 2 Αυγούστου, πάλι, ιταλικό πολεμικό αεροπλάνο πετώντας πάνω από τον Κορινθιακό προς τον Σαρωνικό ρίχνει έξι βόμβες σε τελωνειακή ακτοφυλακίδα που έπλεε από την Σαλαμίνα προς την Αίγινα, ενώ στις 6 του ίδιου μήνα, προσθαλασσώνεται στρατιωτικό υδροπλάνο στην Ζάκυνθο. Προκλητική τακτική ακολούθησε και μέσω της διπλωματικής οδού, με καταθέσεις απαράδεκτων ρηματικών διακοινώσεων για δήθεν μη τήρηση της ουδετερότητας εκ μέρους της χώρας μας, αλλά και με προβοκάτσιες από τους φίλους της Ιταλίας Αλβανούς για δήθεν επεισόδια εις βάρος κατοίκων της «αλύτρωτης» γι' αυτούς τσαμουριάς. Το αποκορύφωμα ήταν το ανοσιούργημα του τορπιλισμού του καταδρομικού «Έλλη» ανήμερα της Παναγίας στην Τήνο.

Δέκα λεπτά πριν από τις τρεις το πρωί, της 28ης Οκτωβρίου του 1940 ο Ιταλός Πρέσβης στην Ελλάδα Γκράτσι, με την συνοδεία του Ιταλού στρατιωτικού ακολούθου, χτυπά την πόρτα του Έλληνα πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά και του παραδίδει, κατακόκκινος από ντροπή, όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του, τελεσίγραφο της φασιστικής κυβέρνησής του με το οποίο, χωρίς, περιστροφές και χωρίς περιθώρια διαβουλεύσεων αφού, στις 6 το πρωί σύμφωνα με το τελεσίγραφο, θα άρχιζε η Ιταλική επίθεση, ζητούσε από την ελληνική Κυβέρνηση, να επιτρέψει την κατάληψη ζωτικών στρατιωτικών σημείων της χώρας.

Ήταν η ώρα του Δωρικού εγερτήριου.

Άρχιζε για την Ελλάδα ο υπέρ πάντων αγών.

Το ΟΧΙ φτάνει στ' αφτιά των Ελλήνων σαν η αγάπη στην πατρίδα, σαν ο σεβασμός στα ιδανικά της φυλής, σαν χρέος στον κόσμο, σαν απαίτηση πολιτισμού. Με την βεβαιότητα ότι, τον αγώνα ευλογεί η Μεγαλόχαρη, η κραυγή ΑΕΡΑ που ακούστηκε στα Ηπειρώτικα βουνά από τα στήθια της ελληνικής ψυχής, έμοιαζε με έκρηξη ηφαιστείου. Ξεπήδησε σαν λάβα για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, την υπεράσπιση των ιερών και των οσίων, έβγαινε από νεανικές ψυχές που είχαν πληγωθεί από την υπεροψία και το απύθμενο θράσος του Ιταλού φασίστα ο οποίος πίστευε ότι, μετά την Αβησσυνία, ήρθε η ώρα της Ελλάδας.

«Ανοίγουν τα παράθυρα και όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουν και φεύγουν όλοι. Γέμισαν οι πόλεις τύμπανα και σημαίες. Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρά μας και η Ελλάδα λάμπει μες τα φώτα των ονείρων μας» γράφει ο Γιάννης Ρίτσος.

Το πρώτο στρατιωτικό ανακοινωθέν μεγαλειώδες, λιτό, ηρωικό και γαλήνιο αναφέρει:

«Αι ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν από της 5.30 σήμερον τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους».

Οι εποχές λένε είναι πάντα ίδιες. Οι προηγούμενες γενιές κατά κανόνα αμφισβητούν τις νεότερες. Κάπως έτσι, φαίνεται, ήταν και τότε. Διαβάζουμε στις αναμνήσεις ενός πολεμιστή της Πίνδου: «Πριν αρχίσει το τουφεκίδι, δε μ' άρεσε η νέα γενιά. Ο πόλεμος θέλει γερή καρδιά. Έλεγα μέσα μου πως η τωρινή νεολαία δεν κάνει για τίποτα. Έβλεπα δα και λιγοστούς τους φαντάρους, δυο τάγματα μόνο σταλμένα να κρατήσουν ολάκερο βουνό. ....Πέσανε στο Μέτσοβο αλεξιπτωτιστές, φάνηκαν θεόρατα τανκς που σκαρφάλωναν γκρεμούς. Ξέσπασε πανικός.. ......Νάβλεπες τους νεοσύλλεκτους πως μάχονταν στα υψώματα του Εφταχωριού θα τους φιλούσες τα χέρια..... Αν τους έφερναν οι χωριάτες να φαν' ένα κομμάτι ψωμί, έτρωγαν, ειδάλλως έμεναν νηστικοί».

Και οι γονείς πίσω ανδρειωμένοι, αλύγιστοι. Πόσο βαριά είναι η φράση του πατέρα του Υποσμηναγού Ιωάννη Σακελαρίου ο οποίος έπεσε υπέρ πατρίδος. Το χρωστούσαμε στην Ελλάδα, είπε. «Σαν Έλληνας δέχομαι συγχαρητήρια, σαν πατέρας συλλυπητήρια».

3 Νοεμβρίου: Αντεπίθηση των Ελληνικών δυνάμεων κατά των Ιταλών που είχαν εισβάλει στην Πίνδο.

14 Νοεμβρίου: Γενική αντεπίθεση των Ελλήνων σ' όλο το μέτωπο.

21 Νοεμβρίου: κατάληψη της Ερσέκας και της Μπόροβας.

Μέχρι τις παραμονές των Χριστουγέννων καταλαμβάνονται το Λεσκοβίκι, η Κορυτσά, η Μοσχόπολη, το Πόγραδετς, η Πρεμετή, το Δελβίνο, η Φαράσσερη, οι Άγιοι Σαράντα, το Αργυρόκαστρο και η Χειμάρα. Με τον καινούργιο χρόνο καταλαμβάνεται η Κλεισούρα και στις αρχές του Μάρτη καταλήγει χωρίς επιτυχία η εαρινή ιταλική αντεπίθεση.

Οι ιταλικές μεραρχίες διαλύονται, ολόκληρα τάγματα παραδίνονται, ο ιταλικός πετεινός ξεπουπουλιάστηκε από τον εύζωνα. Ο σύμμαχος Χίτλερ γράφει με συγκαλυμμένη οργή στις 21-11-1940 στον Μουσολίνι.

«.... Αι ψυχολογικαί συνέπειαι είναι δυσάρεστοι καθ' όσον η Ελληνική κατάστασις βαρύνει δυσμενώς επί διπλωματικών προπαρασκευών, αίτινες ευρίσκονται εν πλήρη εξελίξει. Η Βουλγαρία, η Ρωσία, η Γιουγκοσλαβία και αύτη η Γαλλία, ενισχύθησαν αισθητώς εις ότι, αφορά το ότι η τελευταία λέξις του πολέμου δεν ελέχθη ακόμη. Αι στρατιωτικαί συνέπειαι είναι λίαν σοβαραί...». Και την μεθεπομένη σε νέα επιστολή, πάλι, προς τον Μουσολίνι, αναφέρει: «..Δεν τολμώ να σκεφθώ τας συνεπείας των γεγονότων της Ελλάδος...»

Μπροστά στο αδιέξοδο του βαλκανικού μετώπου και υπό τον φόβο των καθυστερήσεων και της εμπλοκής βρετανικών δυνάμεων στην Βαλκανική η οποία, πιθανόν να έθετε σε κίνδυνο τις ανατολικές πηγές εφοδιασμού της χιτλερικής μηχανής, αλλά και την επίθεση στην Ρωσία, αποφασίζεται ταχεία γερμανική επίθεση προς την Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα.

Η απρόβλεπτη και γρήγορη διάσπαση του νοτιοσλαβικού μετώπου και η κατάληψη της περιοχής του Μοναστηρίου, φέρνει τις πανίσχυρες μηχανοκίνητες μονάδες του γερμανικού στρατού στα ελληνικά σύνορα και την γερμανική αεροπορία να σφυροκοπά ανενόχλητη τις ελληνικές γραμμές και τα μετόπισθεν καθιστώντας αδύνατο τον ανεφοδιασμό και την συνέχιση του αγώνα.

Οι δυνάμεις είναι απίστευτα δυσανάλογες και σε όγκο και σε τεχνολογία.

Η αναμέτρηση ανάμεσα στην φιλοπατρία και τον ιμπεριαλισμό, στην λιτότητα και στον στόμφο, γίνεται άνιση. Η συνθηκολόγηση ήταν αναπόφευκτη. Οι όροι της, οι πιο τιμητικοί που υπεγράφησαν ποτέ σε τέτοια περίπτωση. Δεν κρατήθηκαν Έλληνες αιχμάλωτοι πολέμου. Επετράπη στους Έλληνες Αξιωματικούς να αποχωρήσουν με τον ατομικό τους οπλισμό και επετράπη ο σχηματισμός Ελληνικής πολιτικής Κυβέρνησης. Η σκοτεινή και αβάσταχτη σκλαβιά έζωσε την φιλήσυχη χώρα μας.

Την 27η Απριλίου ο ραδιοφωνικός σταθμός Αθηνών εξέπεμψε το τελευταίο ελεύθερο μήνυμα:

«Έλληνες θάρρος! Δεν ενικηθήκαμεν. Η ελευθερία γρήγορα και πάλιν θα έλθη. Ψηλά τα κεφάλια. Έλληνες περιφρονήσατε τους κατακτητάς. Όχι δάκρυα και λυγμούς. Σταθείτε υπερήφανοι, κλεισθείτε όλοι στα σπίτια σας. Όταν θα μπαίνουν οι βάρβαροι, ούτε ένας δεν πρέπει να βρεθεί στους δρόμους. Σφίξτε τις καρδιές σας. Η Ελλάς δεν πεθαίνει...».

Η αποτελεσματική και σθεναρή ελληνική αντίσταση κατά της γερμανοιταλικής εισβολής αναγνωρίζεται από όλους. Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, πρωθυπουργός τότε της Αγγλίας γράφει στα Απομνημονεύματά του για τη σημασία της:

«Εκτός του ότι οι ελληνικές επιτυχίες στην Αλβανία, συνιστούν την πρώτη νίκη των Συμμάχων τη στιγμή που φαινόταν ο Άξονας πανίσχυρος, ενθαρρύνουν τους άλλους διστακτικούς λαούς, καταστρέφουν το γόητρο του Μουσολίνι και επηρεάζουν ακόμη περισσότερο τη στάση του αμερικανικού λαού. Είναι αναμφίβολο ότι, το έγκλημα που διέπραξαν ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ χτυπώντας την Ελλάδα......άγγιξαν βαθιά τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών και προπάντων τον μεγάλο άνδρα που είχε επικεφαλής, τον Ρούζβελτ».

Επίσης ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας σχολίαζε:

«..Επολεμήσατε άοπλοι εναντίων πανόπλων και ενικήσατε. Μικροί εναντίων μεγάλων και επικρατήσατε. Δεν είναι δυνατόν να γίνει άλλως, διότι είσθε Έλληνες. Εκερδίσαμεν χρόνον δια να αμυνθώμεν. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευγνωμονούμεν..»

Αλλά και ο Χίτλερ σε λόγο του στο Ραϊχσταγκ την 4-5-41, που διασώζεται ηχογραφημένος στα αρχεία της ΕΡΤ, είπε:

«Η ιστορική δικαιοσύνη με υποχρεώνει να διαπιστώσω ότι από όλους τους αντιπάλους που αντιμετωπίσαμε, ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με ύψιστο ηρωισμό και αυτοθυσία και συνθηκολόγησε μόνο όταν η εξακολούθηση της αντιστάσεως δεν ήταν δυνατή και δεν είχε κανένα νόημα. Ο Ελληνικός λαός αγωνίστηκε τόσο γενναία, ώστε και αυτοί οι εχθροί του δεν μπορούν να αρνηθούν την προς αυτόν εκτίμηση. Εξ όλων των αντιπάλων που μας αντιμετώπισαν, μόνον ο Έλληνας στρατιώτης πολέμησε με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς το θάνατο.»

Η Μάχη της Ελλάδας το 1940-41 κατά των απρόκλητων Ιταλικών αρχικά επιθέσεων αργότερα δε και των Γερμανικών, διήρκεσε συνολικά, με την μάχη της Κρήτης, 216 ημέρες προκαλώντας παγκόσμια κατάπληξη και γενικευμένο θαυμασμό. Για την κατάληψη της Γαλλίας ο Άξονας χρειάστηκε μόνο 45 ημέρες, παρά τη στρατιωτική βοήθεια των Εγγλέζων, του Βελγίου 18 ημέρες, της Ολλανδίας 5 μέρες, ενώ η Δανία υπέκυψε σε 12 ώρες και οι Αυστρία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Αλβανία προσχώρησαν ή παρεδόθησαν αμαχητί.

Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, στεριάς και αέρα, μας άφησαν βαριά κληρονομιά την εποποιία του αλβανικού μετώπου, εξίσου μεγαλειώδεις, όμως, είναι και οι σελίδες ηρωισμού που έγραψαν οι μονάδες του Πολεμικού, αλλά και του εμπορικού μας Ναυτικού, πληρώνοντας βαρύτατο φόρο αίματος σ΄ αυτό τον αγώνα και συμβάλλοντας σημαντικά στην υπόθεση της ελευθερίας. Τις ανάγκες του αλβανικού μετώπου, εξυπηρέτησαν από το εμπορικό ναυτικό, 140 φορτηγά πλοία, 47 επιβατηγά, 56 ρυμουλκά, 134 πετρελαιοκίνητα και 7 θαλαμηγά. Δυστυχώς, ενώ υπήρχε χρόνος για την διαφυγή του, το μεγαλύτερο τμήμα του ακτοπλοϊκού στόλου καταστρέφεται με την κατάληψη της Ελλάδας από τους ναζί, υπολογίζεται ότι, πάνω από 150 πλοία κατεστράφησαν μέσα σε 15 ημέρες.

Αντιθέτως, ο ελληνικός πολεμικός στόλος, σε μία σύσσωμη αποδημία, απέπλευσε στη Μέση Ανατολή κι' όλα τα αξιόμαχα πολεμικά μας πλοία, χωρίς, να υποστείλουν τις Σημαίες, τάχθηκαν στο πλευρό των ελευθέρων συμμάχων και συνέχισαν να πολεμούν μαζί τους σε όλες τις θάλασσες, όχι μόνο στη διάρκεια της κατοχής της Πατρίδας μας, αλλά και μέχρι τη νικηφόρα λήξη του Β΄Π.Π.

Το Εμπορικό μας Ναυτικό, ο μεγάλος σιωπηλός, όπως χαρακτηρίσθηκε από τους συμμάχους, αλλά και ο μεγάλος χαμένος, διατέθηκε από την Κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού, τον Μάιο του 41 πού βρίσκονταν στην Κρήτη, με την πολυσυζητημένη Anglo-Greek agreement στην διάθεση των Βρετανών για τις ανάγκες του αγώνα, μέχρι τη τελική νίκη τον Μάιο του 1945.

Οι θυσίες των αφανών ηρώων του εμπορικού μας ναυτικού, άρχισαν την πρώτη κιόλας ημέρα έναρξης του πολέμου, δίχως, η χώρα μας να έχει ακόμα εμπλακεί στην δύνη του. Την πρώτη Σεπτεμβρίου του 1939, ημέρα επίθεσης του Χίτλερ στην Πολωνία, το φορτηγό πλοίο «Ιωάννης Καρράς» νηολογίου Χίου, με καπετάνιο τον Θεόδωρο Γλύπτη, ευρισκόμενο στο λιμάνι Γδύνια, βυθίζεται, ενώ, το ελληνικό φ/γ «Διαμαντής» νηολογίου Χίου, με καπετάνιο τον Διαμαντή Πατέρα, είναι το πρώτο εμπορικό πλοίο στον πόλεμο που τορπιλίζεται στις 3 Οκτωβρίου του 1939, 55 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά του Land's End.

Είναι γνωστό ότι, ο πόλεμος εν πολλοίς εκρίθη υπέρ των συμμάχων, από την επικράτηση στις μάχες της Μεσογείου και του Ατλαντικού. Οι Γερμανοί γνώριζαν την κρισιμότητα του ελέγχου των θαλασσίων μεταφορών για τους συμμάχους και είχαν αποδυθεί σε ένα λυσσαλέο αγώνα για την ανακοπή τους. Η συνολική προσφορά και συμβολή του ελληνικού εμπορικού ναυτικού στην υπόθεση της νίκης του ελεύθερου κόσμου είναι κολοσσιαία, μακρύς ο κατάλογος των θυμάτων, βαρύτατος ο φόρος αίματος, απίστευτοι οι ηρωισμοί.

Τα πλοία του εμπορικού μας ναυτικού εξυπηρέτησαν όλες τις γραμμές μεταξύ Αμερικής, Αγγλίας, Ρωσίας, Αφρικής, Ασίας, Αυστραλίας για τον ανεφοδιασμό των μετώπων με τα απαραίτητα, για την νικηφόρα κατάληξη. Ο Ατλαντικός Ωκεανός από τις βόρειες παγωμένες περιοχές μέχρι τις νότιες αφιλόξενες θάλασσες, υπήρξε πεδίο της πιο παρατεταμένης πολεμικής περιόδου. «Mare Tenebrosum» θάλασσα του σκότους, την χαρακτήρισε και όχι άδικα, ο συγγραφέας του ηρωικού θαλασσινού αγώνα των Ελλήνων ναυτικών, δημοσιογράφος Αθ. Μπάτης, από τις χιλιάδες εμπορικά πλοία που αγκάλιασε και τις χιλιάδες τα ανθρώπινα δράματα που κάλυψε με την σιωπή της, η άβυσσος των Ωκεανών.

«Οι καρχαρίες, η αβιταμίνωσις, η αφυδάτωσις, η δίψα, η πείνα, η εξοντωτική εξάντλησις ήσαν τα τιμήματα με τα οποία επλήρωσαν τας προς την πατρίδα υποχρεώσεις των οι έλληνες ναυτικοί. Με αυτόν τον τρόπο προσέφεραν το αίμα των σπονδή εις τον βωμό της ελευθερίας κατά τον Β΄Π.Π.» Μας λέει ο βετεράνος του πολέμου καπετάν Νικόλας Φίκαρης ο οποίος, μας τονίζει και τούτο. «... για να μάθουν όσοι δεν γνωρίζουν και να κατανοήσουν οι πλέον υπεύθυνοι πως όταν κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής στον ιστό της Ακρόπολης εκυμάτιζε ο αγκυλωτός σταυρός του Χίτλερ, στα κοντάρια των καραβιών μας κυμάτιζε περήφανη η γαλανόλευκη, πάνω σε μια ελεύθερη Ελλάδα και μέσα στα στήθη αυτών των καραβιών κτυπούσε ανήσυχη η καρδιά της πατρίδας μας μέχρι την απελευθέρωσή της».

Το εμπορικό ναυτικό της χώρας μας την ώρα του ζόφου και της αγριότητας, έστρωσε με τα ελληνικά κορμιά των ηρώων ναυτικών μας τις θαλάσσιες γέφυρες της σωτηρίας. Συμμετείχε παντού σε όλους τους αγώνες, έζησε τις θηριωδίες όπως του «Πηλέα», συμμετείχε στις αποβάσεις των συμμάχων. Το σύνθημα ήταν «κρατάτε τα καράβια εν κινήσει».

Η καταγραφή μετά την θύελλα ήταν τραγική.

Απώλειες σε πλοία: Από 586 πλοία χάθηκαν 432 ποσοστό 74%

Από 1.879.347 κ.ο.χ χάθηκαν 1.346.520 κ.ο.χ ποσοστό 72% και από 713 π/κ πάνω από 30 τόνους χάθηκαν 472 ποσοστό 66%.

Απώλειες ανθρώπων: 2.314 έλληνες ναυτικοί και 425 αλλοδαποί. 150 αναφέρονται εκείνοι που κατέληξαν ψυχικά άρρωστοι λόγω του πολέμου.

Ευτυχής συγκυρία, αναγνωρίζοντας ακριβώς αυτές τις θυσίες και την προσφορά στον αγώνα για την ελευθερία του ελληνικού εμπορικού ναυτικού, μας πληροφορούν οι σελίδες του σημερινού τύπου, ότι, η Κυβέρνηση των Η.Π.Α. αποδέχθηκε το αίτημα του Υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Μανώλη Κεφαλογιάννη και παραχωρεί δωρεάν στην Χώρα μας ένα από τα τελευταία εν ζωή Λίμπερτυ, το «ARTHUR M. HUDDEL» για να μετατραπεί σε μουσείο ναυτικής παράδοσης.

Στις δαφνοστεφανωμένες σελίδες των ηρώων μας, τούτες τις μέρες της εθνικής μνήμης ας συμπεριλάβουμε με απεριόριστο σεβασμό και τιμή τους ήρωες του Λιμενικού Σώματος που τουφεκίστηκαν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, μετά από φρικτά βασανιστήρια για την αντιστασιακή τους δράση. Τον Πλωτάρχη Κωτούλα Γεώργιο, τον Πλωτάρχη Αρβανιτάκη Ιωάννη, τον Πλωτάρχη Καζάκο Ηλία και τον Αρχικελευστή Μουρμούρη Γρηγόριο. Ας είναι αιωνία η μνήμη τους και παράδειγμα η ζωή τους.

Είναι γεγονός ότι, η μάχη των θαλασσών και τα κατορθώματα των ναυτικών μας, δεν έχουν ακόμα καταγραφεί στην εθνική μνήμη στο μεγαλείο που τους αρμόζει. Δεν έχει βρεθεί ακόμα αντάξιος τύμβος να τα θυμίζει.

Αλλά, όπως λέει ο ποιητής, «Στη φουρτούνα όλοι τον θεό σκέφτονταν και τον ναυτικό. Πέρασε ο κίνδυνος κι όλα πάν καλά. Ποιος θυμάται τον θεό ποιος τον ναυτικό».

Κυρίες και κύριοι,

Αν η αναδρομή στην Ιστορία μας, ιστορία προσφοράς και θυσιών στην Πατρίδα, μπορεί να χρησιμεύσει ως μάθημα για να μην ξεχνάμε τα ιδανικά μας ως φυλή και ως έθνος, ειδικά αυτούς τους καιρούς της θολής κοινωνικής πορείας, τότε, ο εορτασμός των επετείων, όπως, ο σημερινός, μπορεί να θεωρηθεί ότι, έχει κάποιο νόημα, διαφορετικά, όπως, λέει ο Πολύβιος, «αγώνισμα μεν, μάθημα δε ου γίγνεται».

Ζήτω το Έθνος

Ζήτω η Ελλάς.

Ευχαριστώ